بسم الله الرحمن الرحیم

           پریشان خاطری صحرا نشینم                                                                                   بخوان این قصه از لوح جبینم

                    کدامین دست شب پرور شکسته است                     سر انگشت دل خورشید چینم

          چه می شد آسمان برخیزم از خاک                                                                  به اوج کهکشانهایت نشینم

         نمیدانستم این تقدیر من بود                                                                                              دلم را صحن بتخانه ببینم

         تبر در گوشه ای متروک پوسید                                                                                    بیا دستی برآر از آستینم

             اگر روزی تبر دستم بگیرم                                                                                                    جهان دیگری می آفرینم

www.abdolreza31265.blogfa.com

                                                                                                                      بسم الله الرحمن الرحیم

     مثل نیلوفریم در شب بودایی خویش                               مینشینم به تماشای شکوفایی خویش

      رو به ژرفای درون موج زنان می پیچم                        میروم محو شوم در دل دریایی خویش

      چشم دیدار کسی نیست در آیینه من                             بس که در حیرتم از دیدن رویایی خویش

     مثل یک بید که در چشمه به خود خیره شده است            چه طربناکم از احساس شناسایی خویش

        چشمه ها گرم بجوشید و به در یا برسید                            تا ببینید در آن آیینه زیباییی خویش

      این چه غوغای غریبی است که می خواندمان                  رو به آفاق در خشان تماشایی خویش

        و این چه شطحی است که پیچیده در این حیرتگاه             سجده کن روح پرستنده به یکتایی خویش

     از ازل تا به ابد فرصت شیدایی ماست                              زنده ایم ازنفس سبز مسیحایی خویش

www.abdolreza31265.blogfa.com

                                                                                                               بسم الله الرحمن الرحیم

    پوینده تر از بادم و شوریده تر از بید                جاری شده ام در خودم از رود بپرسید

      طوفان تصاویرم وآرام ترینم                        آیینگیم را به تماشا بنشینید

        لبریزم از نغمه که سر داد  درختی              سرشارم از آن نور که از طورتراوید

        اینک منم و رویش آیینه و حیرت                حیرت که منم شبنم و او بو سه خورشید

       خورشید فرو ریخته در رگ رگ روحم           برهان من این شعر که جوشید و خروشید

www.abdolreza31265.blogfa.com

                                                                                                  بسم الله الرحمن الرحیم

       می کوبدم به صخره هجوم نگاه تو                 گم می شوم در آیینه های سیاه تو

         در معبدی به وسعت هستی نشسته ام             با  دامی از حریر تخیل به راه تو

           گاهی کنار میزنی ابر سیاه را                    در قعر چاه می نگرم روی ماه تو

         روزی به جستجوی تو از خویش رفته ام         شاید شبی به خود برسم در پناه تو

www.abdolreza31265.blogfa.com

                                                                                                                 بسم الله الرحمن الرحیم                

            زلال میشدم و او فرود می آمد                سپید جامه و رقصان شهود می آمد

       تمام میشدم و او به ناز میرویید               کسی که هستی من را ربود می آمد

            سکوت بود و شکفتن در آسمان عدم           پریده رنگ و برهنه وجود می آمد

             به هر کرانه سبکبال میگشودم بال              و آسمان و زمین در سجود می آمد

www.abdolreza31265.blogfa.com

بسم الله الرحمن الرحیم                                                                                                                                                                                                           

چه عاشقانه فراموش کرده ام خود را                    در این سکوت که خاموش کرده ام خود را

لطیف میوزی از غیب و میروم از هوش               شبیه پنجره آغوش کرده ام خود  را                         

 بگو فرشته بیاید به غار روشن روح                 که چشم بسته ام و گوش کرده ام خود را

بیا ترنم عرشی عبور کن آرام                         که زیر گام تو مفروش کرده ام خود را

شهید عشق توام بیقرار مثل درخت                    به وجد آمده گلپوش کرده ام خود را